Blog – Full Width


Pragniemy poinformować Cię, że Zgodnie z art. 13 ust. 1−2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27.04.2016 (tzw. RODO), zapewniamy bezpieczeństwo danym, które są przetwarzane w ramach działania naszej strony. Klikając „Akceptuję” lub zamykając okno, zgadzasz się na warunki przetwarzania swoich danych osobowych wyrażone w Polityce Prywatności.
Autor:

Wewnątrzwspólnotowa transakcja w łańcuchu dostaw


Pragniemy poinformować Cię, że Zgodnie z art. 13 ust. 1−2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27.04.2016 (tzw. RODO), zapewniamy bezpieczeństwo danym, które są przetwarzane w ramach działania naszej strony. Klikając „Akceptuję” lub zamykając okno, zgadzasz się na warunki przetwarzania swoich danych osobowych wyrażone w Polityce Prywatności.

Z transakcją łańcuchową mamy do czynienia w sytuacji kiedy to co najmniej trzy podmioty uczestniczą w sprzedaży towaru w ten sposób, że podmiot A wystawia fakturę na podmiot B, B wystawia fakturę za ten sam towar na podmiot C, przy czym towar jest wysyłany bezpośrednio przez podmiot A do podmiotu C. Podmiotów w łańcuchu dostaw oczywiście może być znacznie więcej. Przypisanie transportu do danej dostawy ma szczególne znaczenie w przypadku transakcji łańcuchowych o charakterze międzynarodowym, w których towar jest przemieszczany pomiędzy różnymi państwami, gdyż tylko dostawa ruchoma może być potraktowana jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów a przy transporcie towaru pomiędzy państwami UE opodatkowana jest stawką VAT 0% co jest szczególnie istotne dla podmiotów, które sprzedają swoje towary w łańcuchu dostaw. Problem może pojawić się w sytuacji kiedy to ostatni z dostawców dostarcza towar poza terytorium UE, np. do Mongolii. W przypadku kontroli organów skarbowych, jeśli ostatnia dostawa realizowana była poza teren UE może okazać się, iż organ nakaże podmiotowi A dokonania korekty deklaracji celem opodatkowania dostaw tak jak dostawy krajowej czego konsekwencją będzie odprowadzenie podatku VAT. Jak się przed takimi działaniami obronić.

W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o VAT co do zasady jeżeli towar jest wysyłany lub transportowany przez nabywcę, który dokonuje również jego dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej dla tego dostawcy. Orzecznictwo TSUE potwierdza, a w szczególności wyrok w sprawie o sygn. akt C-430/09 Euro Tyre, w którym Trybunał stwierdził m.in., że: „Jeśli chodzi o pytanie, której dostawie należy przypisać transport wewnątrz wspólnotowy, jeżeli jest on wykonywany przez lub na rachunek osoby, która jako pierwszy nabywca i drugi dostawca, uczestniczyła w obydwu dostawach, należy stwierdzić, że w szóstej dyrektywie brak jest jakiejkolwiek ogólnej zasady w tym zakresie. Odpowiedź na to pytanie zależy od ogólnej oceny wszystkich szczególnych okoliczności pozwalających na ustalenie, która dostawa spełnia wszystkie przesłanki związane z dostawą wewnątrz wspólnotową”. Warto przywołać aktualne rozważania zawarte w uzasadnieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 16 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 704/16 dotyczące interpretacji wskazówek wynikających z orzecznictwa TSUE, dotyczącego przesłanek decydujących o przyporządkowaniu transportu. Sprawa dotyczyła podatnika, który w ramach prowadzonej działalności sprzedał towary między innymi w ramach tzw. transakcji łańcuchowych z trzema lub większą ilością podmiotów, będąc pierwszym w kolejności podmiotem dokonującym dostawy towaru na rzecz drugiego podmiotu (posiadającego siedzibę w innym niż Polska kraju Unii Europejskiej lub poza terytorium Unii Europejskiej). Zagraniczny nabywca towarów dokonuje dalszej ich sprzedaży do kolejnego podmiotu w łańcuchu dostaw, najczęściej do finalnego odbiorcy. Transakcje sprzedaży towarów odbywają się według różnych warunków Incoterms, w tym również zgodnie z warunkami EXW oraz FCA. W takich przypadkach, transport towarów bezpośrednio od podatnika do finalnego odbiorcy towarów z siedzibą w innym niż Polska kraju UE lub poza UE realizowany jest przez firmę transportową, której płaci finalny odbiorca. Jednak, to polski podatnik zajmuje się operacyjną organizacją transportu, dlatego uznał, że dostawa którą realizuje na rzecz drugiego w kolejności uczestnika łańcucha dostaw jest ruchoma i podlega opodatkowaniu w Polsce odpowiednio jako eksport lub WDT. W wydanej interpretacji indywidualnej organ podatkowy przyjął, że stanowisko zaprezentowane przez podatnika jest prawidłowe. Podatnik złożył jednak skargę na wydaną interpretację, gdyż jego zdaniem, w uzasadnieniu organ uznał w sposób sprzeczny z powołanym w interpretacji wyrokiem TSUE w sprawie C-430/09, iż dla określenia, która z dostaw w łańcuchu jest dostawą ruchomą, oprócz kwestii organizacji transportu, znaczenie ma miejsce, w którym kraju dochodzi do przeniesienia prawa do dysponowania towarem jak właściciel z pierwszego dostawcy na pierwszego nabywcę. W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy, powołując się wprost na wyrok w sprawie C-430/09 Euro Tyre Holding BV stwierdził (prawidłowo), iż dla oceny skutków podatkowych na gruncie VAT w ramach opisanych transakcji istotne znaczenie ma miejsce, w którym kraju dochodzi do przeniesienia prawa do dysponowania towarem pomiędzy pośrednikiem a ostatecznym nabywcą, aby następnie sformułować sprzeczny wniosek, iż znaczenie ma miejsce, w którym kraju dochodzi do przeniesienia prawa do dysponowania towarem jak właściciel z pierwszego dostawcy na pierwszego nabywcę. Tę sprzeczność szczególnie dobitnie widać porównując interpretację i tezę wyroku TSUE, w którym Trybunał wprost wskazał, że pierwszy nabywca, jaki uzyskał prawo rozporządzania towarem jak właściciel na terytorium państwa członkowskiego pierwszej dostawy wskazuje na zamiar przetransportowania tego towaru do innego państwa członkowskiego, transport wspólnotowy powinien zostać przypisany pierwszej dostawie pod warunkiem, że prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na drugiego nabywcę w państwie członkowskim przeznaczenia transportu wewnątrz wspólnotowego. (…)”.

Wskazać należy, iż oprócz w/w przesłanek, podatnik powinien wykazać odpowiednią dokumentacją, iż towary będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z terytorium Polski i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego UE. Dowodami potwierdzającymi WDT, umożliwiającymi zastosowanie 0% stawki VAT, mogą być dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, takie jak:

dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika odpowiedzialnego za wywóz towarów z kraju, z których wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego UE, np. listy przewozowe CMR,

dokumentacja identyfikująca towar i określająca specyfikację poszczególnych sztuk ładunku (jego rodzaj, parametry, właściwości, pochodzenie, przeznaczenie);

Łukasz Bołkowski | Adwokat

Autor:

Obciążenie przewoźnika karą umowną z tytułu opóźnienia w dostawie ładunku.


Pragniemy poinformować Cię, że Zgodnie z art. 13 ust. 1−2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27.04.2016 (tzw. RODO), zapewniamy bezpieczeństwo danym, które są przetwarzane w ramach działania naszej strony. Klikając „Akceptuję” lub zamykając okno, zgadzasz się na warunki przetwarzania swoich danych osobowych wyrażone w Polityce Prywatności.

W przewozie bardzo często zdarzają się opóźnienia wynikające z różnych okoliczności za które zgodnie z zawartą umową zlecający ładunek może obciążyć przewoźnika karą umowną. W takiej sytuacji należy najpierw ustalić co jest przyczyną opóźnienia oraz czy są to okoliczności zawinione rzez przewoźnika. Jedną z takich okoliczności za którą przewoźnik nie może odpowiadać jest chociażby opóźniony rozładunek innego towaru przewożonego wraz z tym za którego to opóźnienie w dostawie nasz kontrahent zamierza obciąży nas karą umowną. W takiej sytuacji możemy mieć do czynienia z brakiem winy po stronie przewoźnika, który dołożył należytej staranności przy wykonaniu umowy jednak z uwagi na okoliczności niezawinione, na które to nie miał wpływu, doszło do opóźnienia. Podstawową przesłanką do obciążenia przewoźnika karą umowną jest więc wina w nienależytym wykonaniu umowy, tak więc jej brak wyłącza możliwość zastosowania kary umownej. W sytuacji natomiast gdyby przyjąć, iż opóźnienie w dostawie towaru wynika z okoliczności zawinionych przez przewoźnika, roszczenie o zapłatę kary umownej mogłoby być co do zasady usprawiedliwione. W takiej sytuacji przewoźnik winien bronić się zarzutem rażąco wygórowanej kary umownej, wskazując także na brak szkody po stronie zlecającego, z tytułu opóźnienia.

Łukasz Bołkowski | Adwokat

Autor:

Problematyka dotycząca kaucji gwarancyjnej potrącanej z części wynagrodzenia a upadłość generalnego wykonawcy.


Pragniemy poinformować Cię, że Zgodnie z art. 13 ust. 1−2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27.04.2016 (tzw. RODO), zapewniamy bezpieczeństwo danym, które są przetwarzane w ramach działania naszej strony. Klikając „Akceptuję” lub zamykając okno, zgadzasz się na warunki przetwarzania swoich danych osobowych wyrażone w Polityce Prywatności.

Poniżej przedstawiony kazus dotyczy prawomocnie zakończonego postępowania o zapłatę z powództwa reprezentowanej przez nas spółki przeciwko inwestorowi (gminie), która ponosiła odpowiedzialność za zatrzymaną przez generalnego wykonawcę (który ogłosił upadłość) część wynagrodzenia powódki z tytułu wykonania robót budowlanych. Umowa o podwykonawstwo stanowi umowę odrębną od umowy zawartej pomiędzy inwestorem a wykonawcą, chociaż jest z nią związana. Następstwem zgody inwestora na zawarcie umowy między wykonawcą a podwykonawcą jest powstanie po jego stronie ustawowej, solidarnej odpowiedzialności za cudzy dług. Istotną cechą tej solidarności nie jest zobowiązanie inwestora do spełnienia świadczenia, tylko ponoszenie przez niego odpowiedzialności za spełnienie świadczenia przez wykonawcę. Innymi słowy inwestor w istocie nie jest współdłużnikiem w wykonaniu zobowiązania. Zakres przedmiotowy odpowiedzialności inwestora ograniczony jest w art. 647 ¹ § 5 k.c. do wynagrodzenia należnego podwykonawcy od wykonawcy. W rozpoznawanym przypadku reprezentowana przez nas powodowa spółka nie otrzymała potrąconych należności z każdej z wystawionych faktur, zatrzymanych przez generalnego wykonawcę jako zabezpieczenie właściwego wykonania umowy. W postępowaniu stroną pozwaną była gmina pełniąca rolę inwestora. Generalny wykonawca ogłosił upadłość co spowodowało, iż powódka nie miała możliwości odzyskania części wynagrodzenia. Roszczenie powoda o zwrot wynagrodzenia zatrzymanego w ramach prawidłowego wykonania umowy stało się wymagalne z chwilą ogłoszenia upadłości spółki. Stosownie bowiem do treści art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze , zobowiązania pieniężne upadłego, których termin płatności świadczenia jeszcze nie nastąpił, stają się wymagalne z dniem ogłoszenia upadłości. W ocenie Sądu orzekającego odpowiedzialność pozwanej obejmować winna również zatrzymane przez generalnego wykonawcę kwoty wynagrodzenia należnego powodowi, które zostało zatrzymane jako gwarancja należytego wykonania umowy. Stanowisko to potwierdza także aktualne orzecznictwo w tym Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, wyrok z dnia 24 marca 2014 r w sprawie I ACa 865/14, w którym to kwota zatrzymana przez generalnego wykonawcę jako kaucja gwarancyjna, stanowi część wynagrodzenia podwykonawcy. Umowa jednoznacznie stwierdza, że faktury wystawiane przez wykonawcę obejmują jego wynagrodzenie i że przy zapłacie tychże faktur następuje zatrzymanie 4% objętych nimi kwot brutto. Wobec takiego stwierdzenia nie da się obronić poglądu, iż te 4% kwot objętych fakturami nie stanowi części wynagrodzenia. Brak też jakiegokolwiek powodu, ażeby zaakceptować pogląd, że przez fakt zatrzymania kwota ta straciła walor części wynagrodzenia (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8 maja 2014 r, sygn. akt I ACa 297/14). Umowa kaucji (poza kaucją bankową) nie została zdefiniowana ustawowo, jednak w doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że jest to umowa kauzalna, gdyż prawną przyczyną przysporzenia jest zabezpieczenie wierzytelności, akcesoryjna, gdyż jest ściśle związana ze stosunkiem prawnym który zabezpiecza oraz nosi cechy depozytu nieprawidłowego. Ponadto jest umową realną, w której kaucjodawca przekazuje oznaczoną kwotę pieniędzy a kaucjobiorca może z nich korzystać i zobowiązuje się do zwrotu, wymaga zatem przeniesienia własności przedmiotu kaucji czyli konieczne jest przeniesienia posiadania. Brak jest natomiast podstaw do utożsamienia kaucji gwarancyjnej z zabezpieczeniem w postaci zatrzymania wynagrodzenia wykonawcy. W rozpoznawanym przypadku nie można uznać, by zabezpieczenie należytego wykonania umowy poprzez zatrzymanie wynagrodzenia nosiło cechy umowy kaucji, wobec nie przeniesienia własności środków pieniężnych przez wykonawcę na rzecz generalnego wykonawcy. Strony umowy także nie przewidziały kompensaty zatrzymanej części wynagrodzenia a ponadto kwota zatrzymana do czasu jej zwolnienia nie była kosztem prowadzonej działalności, a zabezpieczenie poprzez zatrzymanie wynagrodzenia nie zmieniało charakteru tej należności jako wynagrodzenia, co wymagało wystawienia faktury i odprowadzenia podatku od całego wynagrodzenia, łącznie z kwotą zatrzymaną. Kwoty zatrzymane przez powódkę nie były zatem w rozliczeniach podatkowych traktowane jako kaucja gwarancyjna i nie stanowiły kosztów podatkowych.

Łukasz Bołkowski | Adwokat

Autor:

Odmowa podpisania przez pracownika umowy o zakazie konkurencji jako podstawa do wypowiedzenia umowy o pracę.


Pragniemy poinformować Cię, że Zgodnie z art. 13 ust. 1−2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27.04.2016 (tzw. RODO), zapewniamy bezpieczeństwo danym, które są przetwarzane w ramach działania naszej strony. Klikając „Akceptuję” lub zamykając okno, zgadzasz się na warunki przetwarzania swoich danych osobowych wyrażone w Polityce Prywatności.

Odmowa podpisania umowy o zakazie konkurencji może stanowić uzasadnioną przyczynę rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem. Niewyrażenie zgody na podpisanie umowy o zakazie konkurencji, może narażać pracodawcę na ryzyko wycieku istotnych dla firmy danych do których dostęp posiadał pracownik. Umowa może dotyczyć zakazu w trakcie trwania stosunku pracy jak i po jego ustaniu. Odmowa podpisania przez pracownika umowy o zakazie prowadzenia działalności konkurencyjnej nie jest uzasadnioną przyczyną wypowiedzenia umowy o pracę tylko wtedy, gdy przedstawiony przez pracodawcę projekt tej umowy zawiera postanowienia niezgodne z przepisami Kodeksu Pracy. Pracownik nie musi więc podpisać umowy o zakazie konkurencji, ale też pracodawca nie może być zmuszony do tolerowania prowadzenia przez pracownika działalności konkurencyjnej. Tak więc pracownik, który nie zgadza się na podpisanie umowy o zakazie konkurencji, może liczyć się z tym, że pracodawca wypowie mu z tego powodu umowę o pracę. W sytuacji gdyby pracownik podpisał umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy, to w sytuacji rozwiązania stosunku pracy pracodawca winien wypłacać mu z tego tytułu odszkodowanie.

Łukasz Bołkowski | Adwokat

Switch The Language

    Etiam magna arcu, ullamcorper ut pulvinar et, ornare sit amet ligula. Aliquam vitae bibendum lorem. Cras id dui lectus. Pellentesque nec felis tristique urna lacinia sollicitudin ac ac ex. Maecenas mattis faucibus condimentum. Curabitur imperdiet felis at est posuere bibendum. Sed quis nulla tellus.

    Adres:

    ul. Grudziądzka 12/1, 82-500 Kwidzyn

    Telefon:

    606 690 241

    Email:

    bolkowski@bolkowski-legal.pl